vrijdag 29 januari 2016

Culturele botsingen

Culturele botsing kan nut hebben

Hans Adriaansens, Rien Rouw en Frans Vos − 22/12/01, 00:00
Een sterke identiteit kan migranten op weg helpen in de Nederlandse samenleving en uiteindelijk hun integratie bevorderen. Er is één voorwaarde: de nieuwkomers moeten duidelijke grenzen worden gesteld. Nederland kent een aantal ononderhandelbare waarden.
Al geruime tijd voor 11 september 2001 werd een debat gevoerd over de 'multiculturele samenleving', over de vraag hoe we in een cultureel gedifferentieerde maatschappij kunnen samenleven. Dat debat is na 11 september weer verhevigd.
We zien twee dominante stromingen. De eerste vindt dat we migranten stevig moeten aanpakken, stevig moeten doordringen van de Nederlandse waarden, normen en gewoonten. Afwijkingen worden niet getolereerd; snelle en volledige assimilatie van migranten is het doel. Een multiculturele samenleving is in deze opvatting een onwerkbaar en onwenselijk droombeeld en het Nederlandse immigratiebeleid wordt afgeschilderd als afzijdig en weinig verplichtend
De tweede stroming signaleert dat Nederlanders nauwelijks weten hoe de cultuur en ideeën in migrantenkringen zich ontwikkelen. Door deze onbekendheid reageerden Nederlanders vol onbegrip op migranten die wezen op de achtergronden van de aanslag. Het antwoord op dat tekort ligt voor de hand: Nederlanders moeten door ontmoeting en dialoog meer kennisnemen van de cultuur van migranten in ons land. Vandaar dat zoveel hoogwaardigheidsbekleders onmiddellijk moskeeën gingen bezoeken.
Beide stromingen vertellen maar de helft van het verhaal. Het risico van eenzijdig inzetten op dialoog is dat de gesprekspartners te weinig worden uitgedaagd om hun posities te verlaten. Ze begrijpen elkaar dan (misschien) beter, maar gaan vervolgens hun eigen weg. Het risico van de assimilatiebenadering is dat mensen zich niet erkend voelen omdat ze worden gedwongen een deel van zichzelf te verloochenen. Dat schaadt het zelfvertrouwen van mensen en zet ze bij voorbaat op achterstand.
De opdracht voor de nabije toekomst moet dus zijn om migranten zowel ruimte als kaders te geven: ruimte om een sterke eigen identiteit te vormen, kaders om aan te geven binnen welke grenzen die identiteit vorm kan krijgen. Op die manier wordt een sterke eigen identiteit geen doel op zich, maar een middel om maatschappelijke participatie te realiseren. Juist een samenleving met grote verschillen in waarde-oriëntatie vraagt om burgers die vanuit een gelijkwaardige positie en met zelfvertrouwen elkaar bevragen.
Sterke identiteiten worden in het algemeen gevormd in homogene omgevingen waar mensen bijvoorbeeld hun afkomst met elkaar delen. In zo'n omgeving doe je kennis op van die afkomst en van gezamenlijke lotgevallen en van de taal en cultuur van je (voor) ouders. Misschien nog belangrijker voor identiteitsvorming is dat je je daar met elkaar kunt identificeren en positieve zelfwaardering kunt ontwikkelen. Krampachtig en defensief reageren op 'zwarte' buurten en 'zwarte' scholen, is overbodig. Maar de beleidsvraag die na 11 september sterker dan ooit op ons afkomt, is of en hoe al die verschillende identiteiten kunnen worden ingekaderd in een samenhangend geheel.
Om die vraag te beantwoorden is het nodig ons op het kader, het maatschappelijk raamwerk, te richten. Als '11 september' één ding duidelijk heeft gemaakt, is dat het Nederlandse raamwerk -de gedeelde waarden en culturele codes- niet vanzelf spreekt maar dat het onderhoud en explicitering behoeft. Dat geldt overigens zowel voor migranten als voor 'oude' ingezetenen.
Dat onderhoud is meer dan een inburgeringsprogramma en het vergt meer dan een baan voor migranten. Het vraagt vooral om de bereidheid en de moed om de grenzen van het raamwerk te bewaken, bijvoorbeeld als mensen discrimineren of politiek geweld aanhangen. Die bewaking is geen zaak voor de rechter alleen. Voordat die eraan te pas komt, zijn er tal van mogelijkheden om het raamwerk aan de orde te stellen. Daarvoor is een continue en intensieve dialoog nodig die breed in de samenleving wordt gevoerd: op school, in de politiek, op het werk en in maatschappelijke organisaties.
Zo'n dialoog kan ertoe dienen om de eerste nieuwsgierigheid in elkaars cultuur te bevredigen, maar ook om diepgaander van gedachten te wisselen over waarden die de gesprekspartners belangrijk vinden. Er zullen dan waarden naar boven komen die Nederlanders en migranten delen, zoals veiligheid en vrijwaring van ongeoorloofd politieoptreden, en waarden die ook niet één-op-één langs etnische of religieuze lijnen kunnen worden onderscheiden. Andere waarden blijken 'onderhandelbaar' te zijn, bijvoorbeeld de viering van religieuze feestdagen; ze lenen zich voor een spel van geven en nemen, met een voor ieder bevredigende uitkomst. Een dialoog in deze zin zou je een inburgeringscursus in een multiculturele samenleving voor autochtone Nederlanders kunnen noemen.
Maar een dialoog over het raamwerk zal ook moeten gaan over de ononderhandelbare waarden van een pluriforme en democratische samenleving, zoals de fundamentele gelijkwaardigheid van mensen, de integriteit van de menselijke persoon en de vreedzame oplossing van geschillen. Zelfs ononderhandelbare waarden kunnen in de loop van de tijd gaan schuiven, maar dan moeten alle Nederlanders dat democratisch besluiten.
Het voeren van een dialoog vraagt tenslotte om een politieke en maatschappelijke cultuur waarin je van mening mag verschillen, waarin zich soms hevige botsingen voordoen tussen verschillende waarde-oriëntaties van burgers en maatschappelijke organisaties. In die cultuur is een dialoog gevoerd vanuit sterke eigen identiteiten een belangrijke weg naar een samenleving waarin ruimte en verbondenheid bestaan voor alle burgers.

Bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/article/detail/2506087/2001/12/22/Culturele-botsing-kan-nut-hebben.dhtml

Dit was een duidelijk artikel over culturele botsingen en laat heel goed zien wat het in houdt. Ik heb voor een artikel gekozen aangezien je dan goed kan zien hoe het in de praktijk is meestal. Ik vind artikels fijn om te lezen en hierdoor raak je snel meer verdiept in een onderwerp. Het is wel een oud artikel maar eigenlijk zie je dat dit nog steeds gaande is in Nederland. Nederland is zo ie zo een erg goed voorbeeld voor culturele botsingen. Doordat er veel verschillende culturen samen komen ontstaan hierdoor snel conflicten. Dit gebeurt door dat ze anderen normen en waarden hebben en op een andere manier zijn opgevoed. Dit loopt vaak niet geheel gelijk en hier kunnen dus meningsverschillen over ontstaan. Ze begrijpen elkaar vaak niet goed genoeg. En in Nederland hebben in mijn ogen de mensen nog te weinig kennis over de immigranten en ook andersom. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten