vrijdag 29 januari 2016

Een positieve benadering

Inzicht 89: Een positieve benadering werkt

maart 2009
Het is al meer dan 10 jaar geleden dat ik werkte als groepsleidster in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Op een gegeven moment liep ik helemaal vast met een kind. Ik vond dat hij zeurde en hij irriteerde mij mateloos met zijn negatieve houding.
Ik wist dat ik hier iets mee moest, immers hij was de cliënt en ik kon alleen iets aan mezelf veranderen in de hoop dat het beter zou gaan in mijn relatie met hem.
Ik besloot om elke dag dat ik hem zag drie positieve dingen te benoemen (die ik echt meende). Het leek me in eerste instantie een onmogelijke opgave, want ik voelde alleen maar irritatie.
Het begon met: “K. wat fijn dat je weer op tijd op de groep bent, dat jij je jas op de kapstok hebt opgehangen, wat heb je je haar weer netjes gekamd” etc. Kleine, oppervlakkige, maar positieve boodschappen. Na twee weken hoefde ik hem niet meer bewust positief te benaderen, onze relatie was dusdanig verbeterd dat ik me niet meer aan hem irriteerde en hij veel minder zeurderig werd.
Ondertussen heb ik de overstap naar het MBO gemaakt en geef ik nu les aan enthousiaste jonge mensen die het prachtige vak van groepsleider willen leren. Het verbaast me nog steeds dat ik deze simpele handvaten in geen enkel studieboek heb terug kunnen vinden!
Ik noem het daarom maar gekscherend de theorie van Jacqueline en al menig student heeft hetzelfde uitgeprobeerd bij cliënten waar hij of zij mee vastloopt en komt er achter dat het werkt!
Jacqueline Franken
Dit artikel geeft duidelijk aan wat positieve benadering is en waarom het zo goed werkt. Ik merk dit ook erg met kinderen. Kinderen voelen zich hierdoor meer geaccepteerd en voelen zich meer op hun gemak bij jou. Ze hebben dit zelf niet altijd door dat het werkt. Maar je merkt het zelf aan het gedrag van het kind. Als jij je blij en open opstelt tegenover een kind zou het kind dit ook terug doen. En dit accepteren. Hierdoor kun je kinderen meer motiveren en zullen ze ook sneller nou jou luisteren.

Culturele test

Uit de culturele test zijn verschillende dingen gekomen. Dit was mijn uitkomst:
Dimensie 1: machtsafstand
Ik vindt het belangrijk dat mijn gelijk zijn aan elkaar en dat er niet te veel onderscheid wordt gemaakt tussen mensen. Dit klopt erg goed met hoe ik zelf denk. Want ik hou er niet van als mensen denken dat ze hoger staan als mij of als mensen. Ik vindt dat iedereen gelijk staat afgezien van de baan of studie die je doet.
Dimensie 2: collectiviteit/ individualiteit
Ik ben net iets meer voor de wij cultuur als voor de ik cultuur. De wij cultuur houdt in dat je beroep op elkaar kan doen als je hulp nodig hebt. En dat je elkaar helpt. Dit vindt ik ook erg belangrijk omdat de mensen in Nederland steeds meer isoleren. Het is niet meer normaal dat je naar de buren kan lopen voor wat hulp of als je suiker op is. Ik vindt dit erg jammer want samen kan je veel meer bereiken dan alleen.
Dimensie 3: onzekerheidsvermijding
Ik ben van een maatschappij waarin er niet te veel regels zijn. Dit zit wel een beetje op de helft. Dit klopt ook wel want ik vindt een beetje structuur in het leven belangrijk maar er moet wel vrijheid blijven. Want via vrijheid komen mensen met betere ideeën en doelen waarvoor ze leven. Mensen kunnen meer hun gang gaan en hun eigen ding doen. Ik vindt dat er in deze maatschappij ook te veel regeltjes zijn. Ik vindt dit erg jammer want hierdoor worden veel mensen tegen gehouden in de dingen waarvoor ze willen leven.
Dimensie 4: feminien/ masculien
Ik vindt het belangrijk dat vrouwen en mannen gelijk zijn aan elkaar. Hier ben ik het erg mee eens. Ik vindt dat een vrouw net zo veel recht heeft als een man. En dat ze de zelfde dingen moeten kunnen ondernemen. In Nederland vindt ik dat dit wel goed geregeld is maar er zijn genoeg landen waar dit nog erg verschilt. Ik zou graag willen dat hier iets aan veranderd wordt. Zo vindt ik culturen waarin de vrouw minder waard is of waar de vrouw alleen maar thuis zit niet echt fijn.
Dimensie 5: confusius index
Ik ben meer een persoon die kijkt hoe het loopt en die niet alleen zwart en wit ziet maar ook het grijze gedeelte er tussen. Hier ben ik het wel mee eens. Ik ben ook niet echt van het idee dat iemand echt slecht of goed is. Iedereen heeft goede en slechte punten maar niemand is alleen maar goed of alleen maar slecht.

Culturele botsingen

Culturele botsing kan nut hebben

Hans Adriaansens, Rien Rouw en Frans Vos − 22/12/01, 00:00
Een sterke identiteit kan migranten op weg helpen in de Nederlandse samenleving en uiteindelijk hun integratie bevorderen. Er is één voorwaarde: de nieuwkomers moeten duidelijke grenzen worden gesteld. Nederland kent een aantal ononderhandelbare waarden.
Al geruime tijd voor 11 september 2001 werd een debat gevoerd over de 'multiculturele samenleving', over de vraag hoe we in een cultureel gedifferentieerde maatschappij kunnen samenleven. Dat debat is na 11 september weer verhevigd.
We zien twee dominante stromingen. De eerste vindt dat we migranten stevig moeten aanpakken, stevig moeten doordringen van de Nederlandse waarden, normen en gewoonten. Afwijkingen worden niet getolereerd; snelle en volledige assimilatie van migranten is het doel. Een multiculturele samenleving is in deze opvatting een onwerkbaar en onwenselijk droombeeld en het Nederlandse immigratiebeleid wordt afgeschilderd als afzijdig en weinig verplichtend
De tweede stroming signaleert dat Nederlanders nauwelijks weten hoe de cultuur en ideeën in migrantenkringen zich ontwikkelen. Door deze onbekendheid reageerden Nederlanders vol onbegrip op migranten die wezen op de achtergronden van de aanslag. Het antwoord op dat tekort ligt voor de hand: Nederlanders moeten door ontmoeting en dialoog meer kennisnemen van de cultuur van migranten in ons land. Vandaar dat zoveel hoogwaardigheidsbekleders onmiddellijk moskeeën gingen bezoeken.
Beide stromingen vertellen maar de helft van het verhaal. Het risico van eenzijdig inzetten op dialoog is dat de gesprekspartners te weinig worden uitgedaagd om hun posities te verlaten. Ze begrijpen elkaar dan (misschien) beter, maar gaan vervolgens hun eigen weg. Het risico van de assimilatiebenadering is dat mensen zich niet erkend voelen omdat ze worden gedwongen een deel van zichzelf te verloochenen. Dat schaadt het zelfvertrouwen van mensen en zet ze bij voorbaat op achterstand.
De opdracht voor de nabije toekomst moet dus zijn om migranten zowel ruimte als kaders te geven: ruimte om een sterke eigen identiteit te vormen, kaders om aan te geven binnen welke grenzen die identiteit vorm kan krijgen. Op die manier wordt een sterke eigen identiteit geen doel op zich, maar een middel om maatschappelijke participatie te realiseren. Juist een samenleving met grote verschillen in waarde-oriëntatie vraagt om burgers die vanuit een gelijkwaardige positie en met zelfvertrouwen elkaar bevragen.
Sterke identiteiten worden in het algemeen gevormd in homogene omgevingen waar mensen bijvoorbeeld hun afkomst met elkaar delen. In zo'n omgeving doe je kennis op van die afkomst en van gezamenlijke lotgevallen en van de taal en cultuur van je (voor) ouders. Misschien nog belangrijker voor identiteitsvorming is dat je je daar met elkaar kunt identificeren en positieve zelfwaardering kunt ontwikkelen. Krampachtig en defensief reageren op 'zwarte' buurten en 'zwarte' scholen, is overbodig. Maar de beleidsvraag die na 11 september sterker dan ooit op ons afkomt, is of en hoe al die verschillende identiteiten kunnen worden ingekaderd in een samenhangend geheel.
Om die vraag te beantwoorden is het nodig ons op het kader, het maatschappelijk raamwerk, te richten. Als '11 september' één ding duidelijk heeft gemaakt, is dat het Nederlandse raamwerk -de gedeelde waarden en culturele codes- niet vanzelf spreekt maar dat het onderhoud en explicitering behoeft. Dat geldt overigens zowel voor migranten als voor 'oude' ingezetenen.
Dat onderhoud is meer dan een inburgeringsprogramma en het vergt meer dan een baan voor migranten. Het vraagt vooral om de bereidheid en de moed om de grenzen van het raamwerk te bewaken, bijvoorbeeld als mensen discrimineren of politiek geweld aanhangen. Die bewaking is geen zaak voor de rechter alleen. Voordat die eraan te pas komt, zijn er tal van mogelijkheden om het raamwerk aan de orde te stellen. Daarvoor is een continue en intensieve dialoog nodig die breed in de samenleving wordt gevoerd: op school, in de politiek, op het werk en in maatschappelijke organisaties.
Zo'n dialoog kan ertoe dienen om de eerste nieuwsgierigheid in elkaars cultuur te bevredigen, maar ook om diepgaander van gedachten te wisselen over waarden die de gesprekspartners belangrijk vinden. Er zullen dan waarden naar boven komen die Nederlanders en migranten delen, zoals veiligheid en vrijwaring van ongeoorloofd politieoptreden, en waarden die ook niet één-op-één langs etnische of religieuze lijnen kunnen worden onderscheiden. Andere waarden blijken 'onderhandelbaar' te zijn, bijvoorbeeld de viering van religieuze feestdagen; ze lenen zich voor een spel van geven en nemen, met een voor ieder bevredigende uitkomst. Een dialoog in deze zin zou je een inburgeringscursus in een multiculturele samenleving voor autochtone Nederlanders kunnen noemen.
Maar een dialoog over het raamwerk zal ook moeten gaan over de ononderhandelbare waarden van een pluriforme en democratische samenleving, zoals de fundamentele gelijkwaardigheid van mensen, de integriteit van de menselijke persoon en de vreedzame oplossing van geschillen. Zelfs ononderhandelbare waarden kunnen in de loop van de tijd gaan schuiven, maar dan moeten alle Nederlanders dat democratisch besluiten.
Het voeren van een dialoog vraagt tenslotte om een politieke en maatschappelijke cultuur waarin je van mening mag verschillen, waarin zich soms hevige botsingen voordoen tussen verschillende waarde-oriëntaties van burgers en maatschappelijke organisaties. In die cultuur is een dialoog gevoerd vanuit sterke eigen identiteiten een belangrijke weg naar een samenleving waarin ruimte en verbondenheid bestaan voor alle burgers.

Bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/article/detail/2506087/2001/12/22/Culturele-botsing-kan-nut-hebben.dhtml

Dit was een duidelijk artikel over culturele botsingen en laat heel goed zien wat het in houdt. Ik heb voor een artikel gekozen aangezien je dan goed kan zien hoe het in de praktijk is meestal. Ik vind artikels fijn om te lezen en hierdoor raak je snel meer verdiept in een onderwerp. Het is wel een oud artikel maar eigenlijk zie je dat dit nog steeds gaande is in Nederland. Nederland is zo ie zo een erg goed voorbeeld voor culturele botsingen. Doordat er veel verschillende culturen samen komen ontstaan hierdoor snel conflicten. Dit gebeurt door dat ze anderen normen en waarden hebben en op een andere manier zijn opgevoed. Dit loopt vaak niet geheel gelijk en hier kunnen dus meningsverschillen over ontstaan. Ze begrijpen elkaar vaak niet goed genoeg. En in Nederland hebben in mijn ogen de mensen nog te weinig kennis over de immigranten en ook andersom. 

dinsdag 26 januari 2016

interviews klas

Opdracht: Celine, Wouter, Anthe en Anass

Tijdens onze interviews willen wij er achter komen welke lesonderwerpen/ leermiddelen er worden gemist in het onderwijsprogramma door de leerlingen. We willen hiervoor een open-enquête maken en deze door alle leerlingen in de klas deze laten invullen. Wij hebben hiervoor gekozen omdat we hierdoor makkelijk een groot beeld hebben van de situatie. Dit kost ons minder tijd als mondeling en doordat het open vragen zijn kun je wel een goede mening krijgen. En doordat we alle leerlingen van de klas de vragen laten beantwoorden hebben we een geheel beeld van de klas. En sluit je geen mensen buiten. We starten in de enquête met een paar openingsvragen, daarna de kernvragen, daarna een slotvraag en een bedankje voor het invullen.

De enquête:
08-01-2016

Naam:
Klas:

1. Vind je dat drama een examenvak moet worden?
    JA  /  NEE
    Waarom?


2. Heeft trainingsberoepsvaardigheden een toegevoegde waarde heeft aan je zelf ontwikkeling?
    JA  / NEE
    Waarom?


3. Noem 3 belangrijke punten van wat je mist op de opleiding.
-
-
-

4. Vind je dat er teveel van je gevraagd wordt tijdens IO in een te kleine tijd?
     JA  /  NEE
     Waarom?


5. Vind je dat de studenten zelf hun spullen (laptop, pen, papier enz.) moeten meenemen naar school.
    JA  /  NEE
    Waarom?


Bedankt voor het invullen van de enquête. 

Observeren

Vandaag ga ik het met jullie hebben over observeren. Observeren kun je op veel verschillende manieren doen. Zo kun je continue observeren, interval observeren, contextueel observeren en protocollair observeren. Bij een continue observatie observeer je een groep zonder dat je weet waar je precies oplet, je let op het geheel. Dit doe ik veel op stage eigenlijk altijd. Zo kun je namelijk goed zien hoe een activiteit verloopt in het algemeen. En als je dingen opvallen of er zijn dingen die niet goed zijn gegaan uit de evaluatie gekomen dan kun je je hier meer op focussen. Bij een intervalobservatie observeer je op verschillende tijdstippen dezelfde  doelen. Dit doe je steeds op dezelfde manier. Hierdoor kun je een beter beeld van de situatie zien. En kijken of er verschil is qua tijd. Want het kan zijn bijvoorbeeld bij een groep kinderen dat ze sochtends erg druk zijn en smiddags veel minder. Ook heb je nog contextuele observatie hierbij let je niet alleen op de groep maar ook op de omgeving. Dit doe je vaak bij een analyse. Zo heb ik deze observatie vorm laatst ook gebruikt voor mijn IO opdracht. We moesten een wijkanalyse maken. Doordat je ook naar de omgeving kijkt kun je nog meer verschillende dingen zien. En soms moet hier ook iets in veranderd worden wat dan de groep of de cliënt kan beïnvloeden en helpen. Zo heb je ook nog een protocollaire observatie hierbij maak je gebruik van een schema, in dit schema staan  de aandachtspunten waar je op gaat letten bij je observatie. Dit is handig als je een onderzoek doet en je moet bepaalde dingen checken van de doelgroep. Hierdoor hoef je niet op alles te letten en kun je gestructeerder werken.